| Lornion http://lornion.blogspot.com |
Tuesday, 3 August 2010
ποιούμαι εκκληση
Νομίζω να χρειάζεται διεθνής σταυροφορία τώρα που υπάρχει στην Μ.Βρεττανία υπεύθυνη και λογικά σκεπτόμενη κυβέρνηση, για την επιστροφή των μαρμάρων του παρθενώνα. Δεν θέλω να μπώ στην φιλοσοφία των δυό βουλευτών πού έφεραν το θέμα στην δημοσιότητα, αλλά η Βρεττανία πρέπει να αναλογιστεί τι μας συνδέει ιστορικά, για να εξαλείψει το κάρφος της νοοτροπίας του Ελγιν πού δεν συνάδει την πορεία και την ψυχολογία των λαών μας .Συνδέσατε το μνημείο στην ολότητά του παρακαλώ, ποιούμαι Εκκληση .-
τα χρέη μας.αλαφροσημειόματα
Αλαφροσημειώματα. Σήμερα 22 Ιουλίου βρέχει ποτιστικά.εδώ στο Τορόντο.Παρακολουθούσα το AURORA να δένει στ’Αργοστόλι .Σκορπούσε χαρά η παρουσία του γιατί αδειάζοντας ταξειδευτές γιόμισε η πόλη κόσμο και δουλιές. Πιστεύω τούτα τα παπόρα να ισοφαρήσουν κάπως τις απώλειες του τουρισμού λόγω της χρηματιστηριακής κρίσης, που άνδρες με γαλανά τα μάτια δημιούργησαν για τα περσότερα. Ετσι δα περίπου έλεγε ο βραζιλιάνος πρόεδρος στον Βρεττανό Μπράουν.Οι μεσαίοι και οι φτωχοί πληρώνουν την ακρίβεια..Ευτυχώς που με τις κινέζικες αγορές λέμε πως την βγάζουμε φτηνά ,κινεζοζούμε μ’αλλα λόγια............................................................................................................................- Δείχνει ακατανόητος ο τρόπος ζωής των συμπατριωτών μας. Σώνει και καλά επειδή οι τράπεζες χορηγούσαν αφειδώς δάνεια, που τάλεγαν εορτοδάνεια,δάνεια διακοπών, και οι κάρτες το ίδιο κλπ οι άνθρωποι επωφελούντο της ευκαιρίας για ν’απολαύσουν ο,τι τους πρόσφερε το σύστημα ,μη σκεπτόμενοι την υποχρέωση της αποπληρωμής. Ετσι ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΈΝΟΙ βρεθήκανε στην δύσκολη θέση να χάνουν σπίτια και περιουσίες. Από την άλλη εχεις κάποια επίσημη κυρία, που σαν απο μηχανής Θεός, τώρα που πλησιάζουν εκλογές, πετάει την παρόλα να πληρωθεί μόνον το 10% των δανείων για να αναπνεύσει η αγορά και για τάλλα εχει ο Θεός. Μα μια τέτοια πρόταση δεν ακούγεται σαν μαγνήτης ψηφοθηρικός; Δεν πρέπει ούτε σαν ψίθυρος να κυκλοφορεί .Αλλοτριώνει το ψυχικό υπόβαθρο του ατόμου.Δηλαδή τα λεφτά του καταθέτη πάνε σε άλλες τσέπες ,η τράπεζα μένει ακάλυπτη και καλείται το κράτος –ο πολίτης σε τελευταία ανάλυση να καλύψει την ζημιά.Eτσι κερδίζονται η χάνονται εκλογές. Κόλπα που δεν τιμούν Αυτά δεν είναι σωστά .Υστερα λέμε μεμψιμοιρούντες πως για όλα φταίει η ΕΕ. Λορνιον.kefalonia-kai-kosmos.com
| Lornion http://lornion.blogspot.com |
Wednesday, 14 July 2010
History | 14.07.2010
How Kohl and Gorbachev sealed the deal on German reunification
On July 7, 1990, the Economist magazine began a story on what was already being touted as a historical meeting with the following words: "The West German chancellor, Mr. Helmut Kohl, will head to Moscow chasing the deal of his life."
The deal was, of course, German reunification, and Kohl's negotiations with Soviet leader Mikhail Gorbachev, which took place in Moscow and Stavropol from July 14 to 16, have often been regarded as a swashbuckling diplomatic breakthrough.
That's something of an exaggeration. The Soviets had already agreed in principle to German reunification in consultations with the US, which had been going on since late 1989 after the opening of the Iron Curtain.
The main sticking point was whether an enlarged German nation would be allowed to remain a member of NATO, as West Germany had been.
One of Kohl's point-men in dealing with the Kremlin, Deputy Head of the German Chancellory Horst Teltschick, says Kohl made German NATO membership a precondition for extending the trip to Gorbachev's vacation dacha.
"Even in the first conversation, Gorbachev agreed in principle that he wouldn't stand in the way of Germany being part of NATO and regaining its full sovereignty," Teltschick recalled.
Historians point out that Gorbachev had already signaled flexibility on the NATO issue in a May 30 meeting with US President George H.W. Bush. But that did not significantly diminish the importance of the Kohl-Gorbachev meeting.
"The Kremlin had been vacillating somewhat on NATO, and nothing was a done deal," says Andreas Roedder, professor of history at the University of Mainz and author of a highly regarded book on German reunification. "Concluding these sorts of negotiations was an achievement of its own."
In essence, the outlines of a deal were already in place by July 14. What would determine whether it got done were personalities.
Flowers for Helmut
"In a period of rapid change like the end of the Cold War, the time from early 1989 really through to 1991, personal relationships meant a great deal more than they might have at any other time," Condoleezza Rice, then director for Soviet and East European Affairs at the National Security Council and later US secretary of state, would recall in a 1997 interview.
And indeed, given what was at stake, the mood was extraordinarily friendly in July 1990.
On a riverside walk taken by both delegations at the Soviet leader's dacha, Gorbachev's wife even presented Kohl with a bouquet of handpicked flowers.
"That, too was a signal," remembers Teltschick. "There was no chance of quarrel - both sides wanted a positive outcome."
And the personal chemistry between the hulking German Chancellor and his Russian counterpart was to prove decisive.
"I think it's very important that Kohl and Gorbachev were around the same age," Roedder says. "They were both children of World War II, and it was conspicuous that both men emphasized the idea of joint responsibility in their statements."
Kohl convinced Gorbachev, if he still needed convincing, that a unified Germany would not be a threat to the Soviet Union. And on July 17, he was able to announce that the Soviet leader had given the go-ahead for West and East Germany to join.
West Germany had essentially been given permission to incorporate a territory of 108,333 square kilometers (41,830 square miles) and 16 million people that had previously been the most prosperous state in the Warsaw Pact. The Cold War was over, and Kohl's place in history assured.
But what did Gorbachev get in return?
Footing the bill
Gorbachev came into the meeting with Kohl on very difficult footing. The Soviet Union had racked up an enormous debt as a result of the 1980s arms race with the US and was in no position to maintain control over its satellite states in Eastern Europe.
In return for the Kremlin accepting German reunification, Kohl agreed to pay the costs from withdrawing Soviet troops and resettling them at home. He also promised financial help aimed at stabilizing Soviet finances.
The total amount West Germany ultimately paid to the Kremlin for reunification is unknown, although it's usually estimated at between 50 and 80 billion marks (25-40 billion euros or $31-50 billion). A price, most would say, that was well worth paying.
"If Gorbachev had said, 'Mr. Chancellor, I'm in agreement, but it will cost the Federal Republic of Germany 50 to 80 billion,' how could we have said no," Teltschick said.
Historians say it's is an over-simplification to say that Gorbachev sold off East Germany.
"I think if Gorbachev had wanted to do that, he would have demanded a lot more money," Roedder said. "In comparison, the licensing rights for mobile phone frequencies for the areas concerned were more expensive."
Whatever the Soviet leader's motivations, by the time Kohl returned to West Germany, the die was cast. West and East Germany officially united on October 3, 1990. On December 25 the following year, the Soviet Union dissolved.
Whether these events were inevitable or not is matter for speculation. The fact is that Kohl and Gorbachev's meeting in mid-July 1990 paved the way for history to proceed as it did.
And rarely, if ever, was the political map of Europe redrawn so harmoniously.
Author: Matthias von Hellfeld/Jefferson Chase
Editor: Rob Mudge
dw
Tuesday, 27 April 2010
Τέσσερις συνήθειες που μπορούν μας γεράσουν κατά 12 χρόνια
Τριτη, 27 04 2010 18:07Υγεια
Ο συνδυασμός τεσσάρων ανθυγιεινών συνηθειών -κάπνισμα, υψηλή κατανάλωση αλκοόλ, σωματική αδράνεια και ανθυγιεινή διατροφή- μπορούν να γεράσουν έναν άνθρωπο κατά 12 έτη, προειδοποιούν ερευνητές.
H έρευνα
Η Elisabeth Kvaavik από το Πανεπιστήμιο του Όσλο και οι συνάδελφοί της, που παρακολούθησαν σχεδόν 5.000 Βρετανούς ενήλικες για 20 έτη, βρήκαν ότι κατά τη διάρκεια της μελέτης απεβίωσαν 91 από τα 314 άτομα που είχαν και τις τέσσερις αυτές ανθυγιεινές συνήθειες (29%), σε σύγκριση με μόνο 32 από τα 387 άτομα που δεν είχαν καμία από τις τέσσερις αυτές συνήθειες (8%).
Οι επικίνδυνες συνήθειες ήταν: κάπνισμα, κατανάλωση πάνω από τριών αλκοολούχων ποτών ημερησίως για τους άνδρες και πάνω από δύο για τις γυναίκες, σωματική άσκηση λιγότερο από δύο ώρες την εβδομάδα και πρόσληψη φρούτων και λαχανικών λιγότερο από τρεις φορές ημερησίως. Οι συνήθειες αυτές σε συνδυασμό αύξησαν σημαντικά τον κίνδυνο θανάτου και έκαναν τα άτομα που τις είχαν να φαίνονται 12 έτη μεγαλύτερα από τα άτομα που ακολουθούσαν πιο υγιεινό τρόπο ζωής.
Η ομάδα που ακολουθούσε πιο υγιεινό τρόπο ζωής περιλάμβανε άτομα που δεν είχαν καπνίσει ποτέ και άτομα που είχαν διακόψει το κάπνισμα, άτομα που δεν έπιναν καθόλου αλκοόλ, καθώς και γυναίκες που έπιναν λιγότερα από δύο ποτά και άνδρες που έπιναν λιγότερα από τρία ποτά ημερησίως, άτομα που ασκούνταν τουλάχιστον δύο ώρες εβδομαδιαίως και άτομα που κατανάλωναν φρούτα και λαχανικά τουλάχιστον τρεις φορές ημερησίως.
Όπως αναφέρεται στη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Archives of Internal Medicine, τα πιο συχνά αίτια θανάτου που καταγράφηκαν ήταν η καρδιακή νόσος και ο καρκίνος, νόσοι που και οι δύο σχετίζονται με τον ανθυγιεινό τρόπο ζωής.
"Ο υγιεινός τρόπος ζωής δεν απαιτεί υπερβολικές θυσίες", τόνισε η Kvaavik. Για παράδειγμα, προσθέτει η ερευνήτρια, ένα καρότο, ένα μήλο και ένα ποτήρι πορτοκαλάδα ημερησίως καλύπτουν την απαιτούμενη ημερήσια κατανάλωση φρούτων και λαχανικών της μελέτης.
Αν και τα ευρήματα αυτά δεν σημαίνουν ότι όλοι όσοι ακολουθούν έναν υγιεινό τρόπο ζωής θα ζήσουν περισσότερο από τα άτομα με ανθυγιεινές συνήθειες, ο υγιεινός τρόπος ζωής σίγουρα αυξάνει τις πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο, επισημαίνουν επιστήμονες.
Πηγή: healthview Είδηση: 35942 HR-NET
Saturday, 3 April 2010
το γελοίο και το γέλιο στην ζωή μας.
O καιρός σήμερα καλός εδώ στο Τορόντο. Ο Αύγουστος στην τελευταία του βδομάδα περνά με την χαρά, που σκόρπιζε η εγγονή Ιοκάστη σ’όλους εμάς τους συγγενείς. Παιδί δυνατό και ξύπνιο ,αίλουρος στο κορμί και στις κινήσεις ,με έμφυτη την κοκεταρία του θηλυκού, πρόσφερε ζωντανό-παιδικό θέαμα που σ’έκανε να ξεχνάς προβλήματα κι’ασχολίες . Τα πρώτα της αγγλικά ,λίγο αστεία , συνήθως ακαταλαβίστικα είχανε χάρη στο άκουσμά τους.Ευγενική και πεισματική στα μέτρα μιας υποτιθέμενης παιδικής λογικής , υποχωρητική σαν ένοιωθε πως δεν περνούσε το δικό της .Το να ξεγελάς το παιδί είναι εύκολο, άμα τραβήξεις την προσοχή του με κάποιο τέχνασμα , σε κάποια αλλη φωτογραφία..Το παιχνίδι με τον πατέρα της ήτανε κάτι αλλοιώτικο, αφού μέσα σε δαύτο ενυπήρχαν αμοιβαία δυνατά αισθήματα. Πέρα από τους γονείς της, οι κοντινοί άνθρωποι διασκέδαζαν με ο,τι η μικρή σκορπούσε.Ειναι καλή τύχη νάχεις παρουσία και λαλιά μιας νέας υπαρξης ,που με τα σκέρτσα της φρεσκάρει του σπιτιού την μούχλα και αναθυμίζει αρκετά από τα παιδικά χρόνια. Ας είναι. Τούτο το πρωινό , η Ιοκάστη ζητούσε το έξω, το ύπαιθρο.Μασκαρεύτηκε φάτσες ,μεταχειρίστηκε φωνητικά παρακάλια για να το πετύχει.Ηταν και η πρώτη φορά που ο παππούς Περίανδρος έπαιρνε τέτοιο ρίσκο, μη περιμένοντας αντιδράσεις και επακόλουθες χαζοτραγελαφικές καταστάσεις.Πήρανε τον δρόμο ανατολικά ,λουσμένοι στον ήλιο , ρουφώντας την φρεσκάδα πούστελνε ο μαϊστρος ,εκείνη τρέχοντας μπροστά του με μικρά πάσα, γελώντας και ξεφωνίζοντας ,στο κάθε τι που αντικρυζε.Έπαιζαν τα ματάκια της παντού, ξεχωρίζοντας τα λουλουδάκια στούς κήπους με τα έντομα που πετούσαν γύρω τους . Σταματήματα ,επιφωνήματα και το παίξιμο μιάς μπερδεμένης γλώσσας εδειχναν απορία και έκπληξη που χαιρότανε. Αντίκρυζες ένα άλλο παιδί που ζούσε τον δικό του κόσμο.Σαν και φτάσανε στον κήπο ενός σπιτιού πάνω στον Αμστερνταμ δρόμο,σταματήσανε αποθαυμάζοντας την ποικιλία των λουλουδιών ,την διακόσμηση του όλου χώρου με τα ζωάκια ,τα γλυπτά , τα νερά που ήσυχα κυλούσανε ολούθε , και που το όλο σκηνικό κοσμούσε η παρουσία σ’ένα παρεθύρι μιας συμπαθούς ηλικιωμένης κυρίας . Εκείνη ανοίγοντας το, χαιρέτησε και τους προσκάλεσε να κάτσουνε για κουβεντούλα. Υστερα από τα τυπικά και τις ευχαριστίες για τον λίγο χρόνο που τις εδωκαν ,πήρανε την κατηφοριά που έφερνε σε μια εκκλησίτσα .Σε κάποιο σημείο του δρόμου σταμάτησαν για λίγη ξεκούραση δική της και δική του . Σκεφτόταν τρόπους να ησυχάσει την μικρή που γκρίνιαζε, και συνέχεια κλαψούριζε , ήθελε ν’ανεβεί στην αγκαλιά του είχε κουραστεί ,από την απόσταση των 400 μέτρων πούχε διανύσει. Αποφάσισε την καταφυγή στην εκκλησιά, ελπίζοντας να βρει λίγη βοήθεια ,για τα υπόλοιπα εκατό μέτρα του ανηφορικού δρόμου που απόμενε. Εκεί μια κυρία που προστάτευε κάποιο παιδάκι ,οδήγησε παππού και εγγονή στο εσωτερικό του κτιρίου, πρόσφερε λίγο ξανάσασμα στον κουρασμένο γέροντα, παίρνοντας το κοριτσάκι πάνω της.Μα τούτο συνέχιζε το κλάμμα..Εξήγησε τι ζητούσε αλλά η κυρία εκωλύετο ,δεν μπορούσε την εγκατάλειψη του μικρού που επιτηρούσε..Σε τηλεφώνημα της στο σπίτι του δεν πήρε απάντηση, γιατί η γυναίκα του παππού βρισκόταν στην μπροστινή αυλή ατενίζουσα το δρόμο. Αφησε όνομα τηλέφωνο και διεύθυνσή του εκεί ,προς αποφυγήν οιασδήποτε παρεξηγήσεως. Αλλη κυρία της γειτονιάς από απέναντι μεριά του δρόμου, στην επίκληση του για λίγη βοήθεια πήρε για απάντηση την σιωπή της. Ειναι τόσο αδιάφορη και μονήρης η κοινωνία εδώ, που αμφιβάλεις για τα πάντα. Ετσι κατακουρασμένος και λυπημένος από το συνεχές κλάμα της μικρής, με βήματα αργά ,με δυνάμεις λιγοστές πήρε την ανηφόρα.Οπου, σε κάποια στιγμή νοιώθει την Ιοκάστη να πιάνετε από την μέση του με δύναμη, θέλοντας να την σηκώσει πάνω του. Το κοριτσάκι δεν άντεχε άλλο.Στην προσπάθειά της αυτή απέσπασε το αριστερό μέρος του πανταλονιού του μέχρι το γόνυ. Εδώ πρέπει να ειπωθεί πως η εγγονή είχε δύναμη πιότερη από την ιδική του. Επαθε σόκ ο άνθρωπος ,μα προσπάθησε την τακτοποίησή της κατάντιας του . Δυσκολία τούφερε το ανέβασμα της μικρής,μα κρατώντας την από τόνα χέρι και τόνα πόδι, ισορροπώντας την στην ράχη του έφτασε στα δέκα μέτρα από το σπίτι .Εκεί ατενίζοντας την γυναίκα του πουρχόταν κατα πάνω του, παρέδωκε την ταλαιπωρημένη εγγονή στην ανοιχτή αγκαλιά της γιαγιάς της. Στο τσάκα το άτιμο αποκοιμήθηκε.. Το γελοίο είναι ,που παρεξηγήθηκε από κυρίες που είδαν το ιντερμέντζο με άλλο μάτι, το βρώμικο , το της απόκτησης οφέλους ,και τούτο φάνηκε από την κατασκευή μιας ανάποδης ιστορίας, υστερα από δυό μήνες ,με στόχο την επιτήρηση της μικρής από το της περιοχής νηπιαγωγείο.Αυτήν την άποψη εχει ο Περίανδρος. Οσο για το γέλιο τόχει κάθε μέρα τσάμπα, προσφορά της μικρής του Ιοκάστης. Λορνιόν.- ΥΓ.η Ιστοριούλα είναι αληθινή και τα ονόματα φανταστικά.
Χριστούγεννα του 2006 . Η οθόνη γιομάτη παιδιά με διακόσμηση γιορταστική, χειροκροτήματα πολλά, με μουσική δεμένα. από την βορεινή χώρα του Αντερσεν. Τις μέρες αυτές τις ξέχωρες του χρόνου , η προτίμηση είναι στα παιδάκια, τον Αη-Βασίλη, τα ζωάκια που ταξειδεύουν μέσα από την εικόνα μακρυά , σε τόπους μυθικούς –πλασματικούς .Η ζωή δείχνει όμορφη κοντά τους ,σαν με περίσσια αθωότητα κοιτούν, να βρούν στα μάτια μέσα , το άγνωστο παρόν, θωρώντας Σε΄, δυνατό παράδοξο , άξιο για μίμηση . Παίζεις πιάνο σε προσέχουν,βιολί σαξόφωνο το ίδιο,είσαι μαέστρος? σου μιμούνται τις κινήσεις ,αντιγράφοντάς τες εις το τσάκα και χαίρονται τους ήχους που τα όργανα εκπέμπουν.Απολαμβάνουν μελωδίες που την ακοή χαιδεύουν ,αρεσκόμενα να παίζουν με παιχνίδια και δωράκια, κι’ ο,τι άλλο φανταστείς ,που το σόου τους προσφέρει. Βλέπεις τραβιέται η προσοχή τους ,στο κάθε νέο που συμβαίνει , και που το μάτι τους μαγνητικά αρπάζει . Ζουν στο παραμυθένιο το βασίλειο τους,όταν Εσύ ο μεγάλος αφηγείσαι την ιστοριούλα της γέννησης του Θεανθρώπου , μέσα στην φάτνη των αλόγων ,κεί που τα ζώα εκρατούσαν ζεστασιά με τον ανασασμό τους, τότες ναι πριν 2006 χρόνια. Καμπανάκια και φωνούλες παιδικές λέν τα κάλαντα κεί έξω.Ηφύση ολάσπρη και γιορταστικά λουσμένη στα φώτο-στολίδια , σκορπά ηρεμία κι’αγαθά αισθήματα . Κάτι μεγάλο γίνηκε στη γη. Στην γωνιά, μια παρέα κοριτσάκια παίζουν με του χεριού τα δαχτυλάκια , χαχανίζοντας στα σκουλαρίκια που κάποια απ’όλες τους φορεί. Ρολόγια στον τοίχο κρεμασμένα δείχνουν- ανα τόπο - διαφορές του χρόνου, μα που βάλαν σε μπελάδες αλεπούδες και σκυλάκια , για το γκόλ.όπου εμπήκε λάθρα, μη τινάζοντας τα δίχτυα. Εκεί να δεις σώσε και σούσουρο. Η Μιχαέλα με περίσσειο θαυμασμό , άναυδη παρηκολούθει την Δανική πρωτοτυπία . Η σύλληψη -νοοτροπία μέσα στις σκηνές του σόου, κι’η σπιρτάδα του νιονιού, σκέφτεται / νάναι απάνθισμα λευκό, πανόμοιο με του τυριού τους την ασπράδα?/ Ωραίο? Δεν ξέρω ,θηλυκή η σκέψη ήταν. Τούτο το κοριτσόπουλο που πρώτη εγγονή τυγχάνει , συμπληρώνει δυό χρονάκια παρουσίας δυνατής, μίξη ευρασιατική, προσφέρει σε δύο σπίτια ευτυχία με χαρά .Ειναι ταξειδεμένη σε Ελλάδα , σε Τζακάρτα και τώρα πετάει για Μανίλα. Την επιστροφή της προσδοκώ περίεργος για το τίθελε κομίσει , απ’ την βόλτα της ετούτη. Πάντως μ’αφισε παραγκολή , νάχω ηλεκτρονική μαζί της επαφή ,κι’ακόμη λέει ,πως θάθελε πολύ να δει ,τον Αη-Βασίλη να μοιράζει δώρα του στα Αμερικανάκια.Αν τα καταφέρω, υποσχέθηκα, την εκπομπή θα γράψω .Και του χρόνου παππού μου Καλός ο ΧΡΙΣΤΌΣ αγαπάει τα παιδάκια ,λέει φεύγοντας, -χρόνια πολλά στο κόσμο , και στα παιδάκια όλης της γαίας. Απάντησα ΟΚΕΥ...καλό-τάξειδι σ’όλους σας Εις το επανιδείν..ι . Λορνιόν -
Moshonas - My name is Michaela Ioanna, and I’m a Boxing Day baby! Does that mean I love shopping? My parents, Phillip and Sheila, were expecting me for Christmas Day, but I can not control these things. I’m only a baby. I arrived on
416-777-7777
98 words
Moshonas - My name is Michaela Ioanna, and I’m a Boxing Day baby! I guess I love shopping! I arrived at
85 words
Tolentino-Moshonas – Phil and Sheila are happy to announce the birth of their daughter Michaela Ioanna on Boxing Day at
Subscribe to:
Posts (Atom)