Iran claims 'new approach...........................................

Iran claims 'new approach' in dealings with nuclear watchdog

Iran's deputy foreign minister has said Tehran is offering a "new approach" in talks with the UN nuclear watchdog. Negotiations came about after Iranian President Hasan Rouhani said he was keen for a quick deal.

Iran's senior negotiator on Monday said he was positive about the chances of progress in the latest round of talks after he had met with Yukiya Amano (pictured left), who is head of the UN's International Atomic Energy Agency (IAEA).

"We think that it is time to take a new approach to resolve questions between Iran and the IAEA," Iran's Deputy Foreign Minister Abbas Araghchi (right) told reporters in Vienna, where he was later due to meet .

"I am very hopeful that we can come out with a good result," Araghchi said.

While the UN's Amano did not give details about Iran's stance to the press, he did say that it had been a "very useful and constructive meeting," adding that he was "very hopeful."

"It is very important for all of us that we can show concrete progress," said Amano.

IAEA experts have been meeting Iranian counterparts, seeking Tehran's approval for on-site verification of Western intelligence claims. The fear among Western nations is that Tehran is using its uranium enrichment program to stockpile fissile material for nuclear weapons.

DW.DE

West, Iran grapple with domestic deal breakers

Current talks represent the best chance in years for the West and Iran to reach an agreement on Tehran's nuclear program. But political hurdles at home remain for all the parties at the negotiating table. (16.10.2013)

Iran says it refines uranium only for energy generation and use in medical treatments, and wants an end to international sanctions imposed because of its perceived lack of cooperation.

Watchdog seeks greater access

In particular, the IAEA has tried since early 2012 to access Iranian documents and sites, including the Parchin military installation, where nuclear warhead components were allegedly tested.

Although there was no progress at the previous round of talks in late September, the atmosphere was said to have be more constructive than on previous occasions. A flurry of diplomatic activity has followed pledges by the new Iranian President Hasan Rouhani that Tehran would like a swift deal between it and the so-called P5+1 group of powers.

That grouping includes the five permanent members of the United Nations Security Council, as well as Germany.

On Wednesday and Thursday, officials from the European Union and the P5+1 are set to meet in Vienna to prepare for a meeting between foreign policy leaders in Geneva, starting on November 7.

rc/ph (AFP, AP, dpa, Reuters)

Σημαντική αύξηση της φτώχιας στην Ελλάδα

δείχνουν νέα στοιχεία της Eurostat

• Εκτύπωση
• Σχόλια
• Μοιραστείτε το άρθρο

• 

ΜΕΓΕΘΟΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ 

Μαρία Σπυριδωνάκου

25.10.2013

Δραματική επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των νοικοκυριών στην Ελλάδα, όπως επίσης και άνιση κατανομή των βαρών στον πληθυσμό, αποκαλύπτουν τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν από την Eurostat με βάση τη σχετική δειγματοληπτική έρευνα του 2012 (η οποία αφορά τα εισοδήματα των νοικοκυριών το 2011), σημειώνει με ανακοίνωσή του το Παρατηρητήριο Οικονομικών και Κοινωνικών Εξελίξεων της ΓΣΕΕ.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις για το χάσμα φτώχειας, το οποίο αποτυπώνει το πόσο απέχουν οι φτωχοί από το κατώφλι φτώχειας, 1 στους 2 φτωχούς είχαν το 2011 διαθέσιμο μηνιαίο ισοδύναμο εισόδημα μικρότερο από 334 ευρώ. Μέσα σε έναν μόλις χρόνο, από το 2010 στο 2011, το διαθέσιμο μηνιαίο ισοδύναμο εισόδημα των ατόμων που βρίσκονται στο μέσο της εισοδηματικής κατανομής έπεσε από 915 ευρώ σε 793 ευρώ. Αυτή η μείωση αποκαλύπτει τη σημαντική συρρίκνωση στα εισοδήματα των μεσαίων στρωμάτων στη χώρα.

Tο ποσοστό σχετικής φτώχειας των εργαζομένων αυξήθηκε από 11,9% το 2010, σε 15,1% το 2011. Αυτό φανερώνει τη δυσμενή επίδραση που είχαν στα εισοδήματα των εργαζομένων τα μέτρα λιτότητας και η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Ο δείκτης υλικής αποστέρησης, δηλαδή το ποσοστό των νοικοκυριών που αδυνατούν να καλύψουν τουλάχιστον 3 από 9 βασικές ανάγκες, ανήλθε σε 33,7% το 2012, σε σύγκριση με 21,8% το 2008.

Γιατί είπε το ΟΧΙ ο (φασίστας) Μεταξάς

Γιώργος Πετρόπουλος  | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 25/10/2013 08:00 |

Ο Ιωάννης Μεταξάς με τη συνοδεία αξιωματικών του Στρατού, μετά την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου

ΠΡΟΒΕΒΛΗΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΕΙΣ

Lenovo® IdeaPad Deals

Save up to $470 on select IdeaPads. w/ Intel® Core™.Buy Now,Ends Oct_30

www.Lenovo.com/Canada/Free_Shipping

3

      

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

Θεσσαλονίκη: Παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια οι εορταστικές εκδηλώσεις 

«Οταν η αδελφή μου παντρεύτηκε τον ιταλό στρατιώτη» 

«Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Ελληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ». Η φράση αυτή, που ανήκει στον παλιό δημοκράτη, κεντρώο πολιτικό Γεώργιο Καφαντάρη, αν και αποφθεγματική, συμπυκνώνει όλη την αντίφαση της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας της 28ης Οκτωβρίου 1940, όταν στις 3 το πρωί ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς απέρριπτε το ιταλικό τελεσίγραφο λέγοντας στον ιταλό πρεσβευτή Εμανουέλε Γκράτσι που του το επέδωσε: «Alors, c' est la guerre (ώστε έχουμε πόλεμο)». Ενας φασίστας δικτάτορας, όπως ήταν ο Μεταξάς, επικεφαλής ενός φασιστικού καθεστώτος, όπως ήταν το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, αρνιόταν να δεχθεί τις απαιτήσεις ενός άλλου φασιστικού καθεστώτος, όπως ήταν το καθεστώς της Ιταλίας του Μπενίτο Μουσολίνι. Κι όσο κι αν ο πόλεμος που αναγκάζονταν να διεξαγάγουν οι Ελληνες ήταν για την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας, ήταν ταυτόχρονα κι ένας πόλεμος που εξ αντικειμένου λάμβανε σαφή αντιφασιστικά χαρακτηριστικά, ξεπερνώντας αν μη τι άλλο και ακυρώνοντας όλη την ουσία της μεταξικής δικτατορίας. Με εξαιρετικά διεισδυτικό τρόπο ο Γ. Σεφέρης σημειώνει αναφερόμενος στον δικτάτορα: «Οταν ήρθε η 28η, δεν μπόρεσε να ιδεί ότι τότε μόνο, και όχι στις εορτές του Σταδίου, ολόκληρος ο λαός ήταν μαζί του, μαζί με την απάντηση που έδωσε στον Grazzi την αυγή. Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι η μέρα εκείνη δεν επικύρωνε αλλά καταργούσε την 4η Αυγούστου».

Αλλά αν το καθεστώς της 4ης Αυγούστου ήταν φασιστικό και αν όχι ίδιο, τουλάχιστον συγγενικό μ' εκείνο της Ιταλίας, προκύπτει αβίαστα το ερώτημα γιατί ο Μεταξάς δεν δέχτηκε το ιταλικό τελεσίγραφο, γιατί είπε ΟΧΙ και γιατί δεν φρόντισε νωρίτερα να συγχρωτιστεί με τις δυνάμεις του Αξονα στην Ευρώπη ώστε να αποφευχθεί η ιταλική εισβολή στην Ελλάδα. Μήπως δεν ήταν τόσο φασίστας όσο λέγεται, μήπως το καθεστώς του δεν ήταν φασιστικό αλλά απλώς μια στυγνή στρατιωτική δικτατορία;

Ηταν φασιστικό το καθεστώς της 4ης Αυγούστου;
Η μεταξική δικτατορία είχε πολλές διαφορές από τα φασιστικά καθεστώτα της Ιταλίας και της Γερμανίας, αρκετές εκ των οποίων εξηγούνται αν σταθεί κανείς στις ελληνικές ιδιομορφίες. Η βασικότερη, κατά τη γνώμη μας, διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι ενώ ο φασισμός, όπου επικράτησε, στις χώρες της Ευρώπης ήταν ένα μαζικό κίνημα από τα κάτω, στην Ελλάδα ποτέ δεν πήρε τέτοιες διαστάσεις στη βάση της κοινωνίας. Εχει απόλυτα δίκιο ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος όταν σημειώνει: «Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου ήρθε από επάνω, όχι από κάτω. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός που είχε λάβει όχι μόνο την ψήφο της Βουλής, αλλά και την πολύμηνη '"νομοθετική εξουσιοδότηση", κατήργησε με την συγκατάθεση του Βασιλέως το δημοκρατικό και κοινοβουλευτικό πολίτευμα».

Κατά τ' άλλα το καθεστώς της 4ης Αυγούστου είχε όλα τα χαρακτηριστικά των φασιστικών καθεστώτων. Χτύπησε αλύπητα τους πολιτικούς του αντιπάλους, ήταν βαθιά αντικομμουνιστικό, συνέτριψε τις κοινωνικές οργανώσεις και επιχείρησε να ομογενοποιήσει την ελληνική κοινωνία (δημιούργησε ενιαία κρατική οργάνωση νεολαίας, κρατικοποίησε τα συνδικάτα, επιχείρησε να περάσει ενιαία ιδεολογικά και ενιαία πολιτικά - πολιτιστικά πρότυπα κ.ο.κ). Με δυο λόγια προώθησε τον ολοκληρωτισμό, έτσι ακριβώς όπως τον συναντάμε και τον προσδιορίζουμε στο φασιστικό μοντέλο.

Ο ίδιος ο Μεταξάς δεν έκρυβε ότι ήταν ιδεολογικά και πολιτικά δεμένος με τον φασισμό. Ενώ είχε ξεσπάσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, έγραφε (1940) στο «Τετράδιο των σκέψεων» που κρατούσε: «Κράτη που επικρατεί η διευθυνομένη οικονομία, όσον και αν είναι δημοκρατικά - και εννοούμε τέτοια που αποσκοπούν στο γενικό συμφέρον του λαού - δεν συμφέρουν στον Καπιταλισμό. Γιατί μέσα σε τέτοια Κράτη δεν είναι δυνατή η εκμετάλλευσι του συνόλου του Λαού από τους εκπροσώπους του Καπιταλισμού. Ακόμα δε περισσότερο όταν αυτά τα κράτη είναι και ολοκληρωτικά. Γιατί εκεί μέσα ούτε καν τον Τύπο μπορεί ο Καπιταλισμός να έχη στα χέρια του, ούτε την Κοινή Γνώμη να διευθύνη κατά τα συμφέροντά του, ούτε με κομματικές μανούβρες να αναποδογυρίζη ό,τι δεν τον συμφέρει, ούτε με εκλογές να γίνεται κύριος της Κρατικής Μηχανής. Τέτοια Κράτη μπορεί να είναι λαϊκώτατα και να κυριαρχή μέσα σ' αυτά το καθαρό λαϊκό συμφέρον. Αλλά ο Καπιταλισμός τα ονομάζει τυραννίες - φασιστικές, χιτλερικές κ.τ.λ. - ονομάζει δε Δημοκρατίες, παίζοντας με τη λέξι, τα Κράτη που στο σύστημά τους επικρατεί αυτός. Και ξεγελάει το μικρό κόσμο με τις λέξεις. Την κυριαρχία του την ονομάζει Δημοκρατία. Το σύστημά του το πολιτικό που επιβάλλεται, το ονομάζει λιμπεραλισμό, φιλελευθερία, άρα και Ελευθερία».

Στις 18 Απριλίου του 1940 μάλιστα - και ενώ είχε διαφανεί ο ιταλικός κίνδυνος εις βάρος της Ελλάδας - σημείωνε στο ημερολόγιό του: «Οι Αγγλοι θέλουν να καταστρέψουν, λένε, το ναζισμό. Αλλά με αυτό κατά βάθος εννοούνε τον αντικοινοβουλευτισμό. Θέλουν λοιπόν να επιβάλλουν παντού το παλαιωμένο λιμπεραλιστικό πολίτευμα. Ωστε περπατούνε με το κεφάλι προς τα πίσω».

Η σχέση του Μεταξά με τη Βρετανία
Στη βάση των προαναφερομένων η διαπίστωση του Γ. Καφαντάρη ότι ο Μεταξάς ήταν ο μόνος Ελληνας που μπορούσε να πει ΝΑΙ στο ιταλικό τελεσίγραφο επιβεβαιώνεται. Αλλά τότε γιατί είπε ΟΧΙ; Την απάντηση σ' αυτό το ερώτημα τη δίνει ο ίδιος ο δικτάτορας, για τον οποίο οφείλουμε να έχουμε κατά νου ότι λόγω και της στρατιωτικής του ιδιότητας είχε μάθει να αντιμετωπίζει τα πράγματα με στυγνό πραγματισμό. Ανεξαρτήτως, επομένως, των δικών του «πιστεύω» δεν είχε ταλαντεύσεις στο δόγμα της εποχής, ότι λόγω ιστορικών και μακροχρόνια διαμορφωμένων πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών δεσμών η Ελλάδα ποτέ δεν θα μπορούσε να βρεθεί σε αντίπαλο στρατόπεδο με τη Μεγάλη Βρετανία.

Εντούτοις, μπροστά στο ενδεχόμενο πολεμικής εμπλοκής τής Ελλάδας με την Ιταλία, ο Μεταξάς επιχείρησε να διερευνήσει τη δυνατότητα απεμπλοκής από την Αγγλία και συμβιβασμού με τις απαιτήσεις του φασιστικού μπλοκ της Ευρώπης. Ο ίδιος περιέγραψε αυτό το θέμα στη συνάντηση που είχε, στις 30 Οκτωβρίου του 1940, με τους ιδιοκτήτες και τους αρχισυντάκτες του αθηναϊκού Τύπου, σημειώνοντας πως για να αποφύγει η Ελλάδα τον πόλεμο θα έπρεπε να προσχωρήσει στον συνασπισμό των φασιστικών χωρών της Ευρώπης, καταβάλλοντας όμως βαρύτατες θυσίες: «Μου εδόθη να καταλάβω», έλεγε ο Μεταξάς για τις βολιδοσκοπήσεις που είχε κάνει προς τη μεριά του φασιστικού Αξονα, «ότι η προς τους Ελληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις ότι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο "εις το ελάχιστον δυνατόν"… Μας εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς. Δηλαδή θα έπρεπε διά να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν... με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Αγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των…
Θα εδημιουργούντο έτσι όχι δύο, όπως το 1916, αλλά τρεις αυτήν την φοράν Ελλάδες.
Η πρώτη θα ήτο η επίσημος των Αθηνών η οποία είχεν φθάσει εις την πόρωσιν και το κατάντημα διά να αποφύγη τον πόλεμον να δεχθή να γίνη εθελοντής δούλος, πληρώνουσα μάλιστα την τιμήν αυτήν και με την συγκατάθεσίν της να αυτοακρωτηριασθή τραγικώτατα, παραδίδουσα εις την δουλείαν πληθυσμούς αμιγώς Ελληνικούς και μάλιστα δύναμαι να είπω τους Ελληνικωτέρους των Ελληνικών τοιούτους. Δευτέρα θα ήτο η πραγματική Ελλάς. Δηλαδή η παμψηφία της κοινής γνώμης του Εθνους, το οποίον ποτέ δεν θα απεδέχετο την εκουσίαν του υποδούλωσιν πληρωνομένην μάλιστα με εθνικόν ακρωτηριασμόν αφόρητον και ισοδυναμούσαν με οριστικήν ατίμωσιν και μελλοντικήν βεβαίαν εκμηδένισιν του Ελληνισμού ως εννοίας και οντότητος, εκμηδένισιν πρώτον ηθικήν και δεύτερον εν συνεχεία της ηθικής και υλικήν...
Τρίτη τέλος θα προέκυπτε μία ακόμη Ελλάς, η Ελλάς την οποίαν δεν θα παρέλειπον να δημιουργήσουν, φυσικά με την επίκλησιν του δημοκρατισμού, οι δημοκρατικοί Ελληνες υπό την κάλυψιν του βρετανικού Στόλου εις τας νήσους, Κρήτην και εις τας άλλας. Η τρίτη αυτή Ελλάς, η "Δημοκρατική" θα είχε με το μέρος της όχι μόνον την πρόθυμον υποστήριξιν της Αγγλίας εις την οποίαν θα έδιδε το δικαίωμα να καλύψη τας νήσους μας, καλυπτομένη και η ιδία εις την Βόρειον Αφρικήν, αλλά θα είχε με το μέρος της και το Εθνικόν δίκαιον. Η ηθική της δύναμις λοιπόν θα απερρόφα μοιραίως την επίσημον Ελλάδα, διότι θα διέθετεν η τρίτη αυτή Ελλάς, την ανεπιφύλακτον έγκρισιν και ενίσχυσιν της ανεπισήμου, της "δευτέρας" Ελλάδος, της Εθνικής δημοσίας γνώμης εν τη παμψηφία της».

Με τα παραπάνω ο Μεταξάς ομολογεί απερίφραστα ότι το δικό του ΟΧΙ ήταν το ΟΧΙ του ελληνικού λαού, το οποίο γνώριζε και με το οποίο αναγκάστηκε να συμμορφωθεί. Αποδεικνύεται επίσης ότι ο φασισμός ιστορικά, γερμανικός ή ιταλικός, δεν ήταν ποτέ φιλικά διακείμενος με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Κι αυτό, ίσως, είναι ένα χρήσιμο δίδαγμα για το σήμερα.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το σύντομο ανέκδοτο των «μεταρρυθμίσεων»

Το σύντομο ανέκδοτο των «μεταρρυθμίσεων»

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Φυσικά η κακοποίηση της ελληνικής για να εξυπηρετηθούν πολιτικές σκοπιμότητες δεν είναι κάτι καινοφανές. Ετσι, θα συνεχίσουμε να λέμε «προ-γραμματική» τη συμφωνία των δύο κυβερνητικών εταίρων, παρά το γεγονός ότι συντάχθηκε και δημοσιοποιήθηκε έξι μήνες μετά τη σύμπτυξη της κυβέρνησής τους. Το πρόβλημα είναι άλλο: ότι και δι’ αυτού του κειμένου προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε εαυτούς και αλλήλους. Ειδικά σε ό,τι αφορά τη διαπραγμάτευση «διαρθρωτικά μέτρα αντί οριζόντιων περικοπών». Δεν θα αναφερθούμε μόνο στο γεγονός ότι την ημέρα που οι δύο αρχηγοί ορκίζονταν υπέρ των «δομικών μεταρρυθμίσεων» το υπουργείο Δικαιοσύνης νομοθετούσε τον... τιμοκατάλογο των δικηγορικών εργασιών. Θα σταθούμε σε μια δομική μεταρρύθμιση, την οποία δεν συζητά καν η κυβέρνηση. Προχθές, το υπουργείο Οικονομικών παρουσίασε ένα ακόμη φορολογικό νομοσχέδιο που αφορούσε τον «Ενιαίο Φόρο για τα Ακίνητα». Είναι ένα πολύπλοκο κατασκεύασμα (η χαρά των λογιστών δηλαδή) με πολλούς συντελεστές, «απομείωσης», «παλαιότητας», «πρόσοψης», «ορόφου», «βοηθητικών χώρων», «ημιτελών κτισμάτων», «πρόσοψης», «απόστασης από τη θάλασσα», αν η καλλιέργεια είναι... μονοετής ή αν έχει ελιές (συντελεστής 1,8) ή άλλα δένδρα (συντελεστής 2) κ.λπ. Από όλο αυτό το κατασκεύασμα και από τον κόπο των πολιτών, το κράτος θα εισπράξει περί τα 3,6 δισ.· με όλα τα προβλήματα που έχουν οι μηχανισμοί του για την είσπραξη φόρων, ειδικά για τα ακίνητα. Τόσο είναι και το ποσό που θα δώσει για ενίσχυση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Γιατί λοιπόν να μην προχωρήσει στη δομική μεταρρύθμιση να κόψει τη χρηματοδότηση της Τ.Α. και να τους δώσει να εισπράξουν τον φόρο ακινήτων; Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά, με πρώτο το «όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει το κράτος όλο». Οι δήμαρχοι μπορούν να κάνουν πιο δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών, από ό,τι κάνουν με αδρές γραμμές οι γραφειοκράτες του υπουργείου. Αν δεν καταφέρουν να εισπράξουν θα περικόψουν παροχές προς τους δημότες τους ή θα αυξήσουν την τοπική τους φορολογία. Σήμερα, πολλοί σπαταλούν τους κεντρικούς πόρους σε φιέστες και πανηγύρια, κι όταν δεν έχουν λεφτά για τα χρειώδη, δείχνουν με το δάχτυλο τον εκάστοτε υπουργό Εσωτερικών ή και Οικονομικών. Η μεταφορά φορολογικών αρμοδιοτήτων στους δήμους δεν θα μειώσει μόνο την κεντρική γραφειοκρατία, θα δημιουργήσει και υπευθυνότητα στις δαπάνες. Κάθε πολίτης θα ξέρει ότι μια επιπλέον «γιορτή» (φέτας, σταφυλιού, καλαμποκιού κ.λπ.), σαν αυτές που ξεπήδησαν σε κάθε χωριό της επικράτειας, θα βαρύνει τη δική του τσέπη και σταθμίζοντας το κόστος θα φροντίσουν όλοι να «βγάλει τα λεφτά της». Σήμερα, οι δημότες βλέπουν λεφτά να σκορπίζονται και ζητούν περισσότερη σπατάλη, επειδή τα θεωρούν κάτι σαν τα κοινοτικά κονδύλια: δαπάνες που πληρώνουν άλλοι. Το βασικό εμπόδιο και σε αυτήν τη δομική μεταρρύθμιση είναι το ίδιο το κρατικοκεντρικό πολιτικό σύστημα. Ενας υπουργός (και όχι μόνο των Εσωτερικών) έχοντας το πουγκί ή την υπογραφή μπορεί να κάνει διάφορες «διευκολύνσεις» σε δημάρχους (και όχι μόνο του κόμματός του), με το πολιτικό αζημίωτο· ακόμη και με τον τρόπο που οι δημόσιοι υπάλληλοι βάζουν έναν επενδυτικό φάκελο πάνω πάνω, παίρνοντας το «κατιτίς» τους. Φυσικά, τέτοια πράγματα οι «κατόπιν ενεργειών μου» υπουργοί, βουλευτές κ.ά. δεν μπορούν καν να διανοηθούν. Γι’ αυτό κι εμείς πρέπει να περιμένουμε νέα οριζόντια μέτρα. Επειδή στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα το πιο σύντομο ελληνικό ανέκδοτο είναι δύο λέξεις: «Διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις».καθηιμερινή

Γιατί ασυλία και γιατί μονοπώλιο

Γιατί ασυλία και γιατί μονοπώλιο

Του Χρήστου Γιανναρά

Οποιος χάνει την επαφή με την πραγματικότητα (βαρύ ψυχικό νόσημα) βολεύεται με ετικέτες. Oι ετικέτες υποκαθιστούν το πραγματικό με το επιθυμητό χτίζοντας παντοδύναμη την ψευδαίσθηση. Στο μεταπρατικό ελλαδικό μας κράτος, από την ίδρυσή του, όλα ήταν εισαγόμενα – θεσμοί, με τις ονομασίες τους άψογα ελληνοποιημένες. Kαι ήταν εισαγόμενα όλα, όχι για να εξυπηρετηθούν καλύτερα οι ανάγκες μας, αλλά για να τραφεί με ψευδαισθήσεις η ξιπασιά μας, να βαυκαλιζόμαστε ότι γινόμαστε, με τα εισαγόμενα δάνεια, «ευρωπαίγοι». Συνέβη λοιπόν αυτό και με τις ονομασίες των θεσμών: Eισαγόμενα τα σημαίνοντα, αλλά τα εν Eλλάδι σημαινόμενα καμία σχέση με τα ευρωπαϊκά. Aρνηθήκαμε ως πυρήνα πολιτικού βίου την αυτοδιαχειριζόμενη «κοινότητα» (συνέχεια της «εκκλησίας του δήμου», του κοινού αθλήματος για την πραγμάτωση «πόλεως») και βαλθήκαμε να πιθηκίζουμε το «αντιπροσωπευτικό» σύστημα, να φτιάξουμε «κόμματα». Oμως η λέξη «κόμμα» σήμαινε για μας κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που εννοούσαν στην Eσπερία ως partie, party, Partei. Για μας σήμαινε (το προσδιόρισε ο Pοΐδης, το 1875) «ομάδα ανθρώπων μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες, ενούμενοι υπό οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι να αναβιβάσωσιν αυτόν, διά παντός μέσου, εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι». Aποκτήσαμε λοιπόν και εμείς «κόμματα», επομένως έπρεπε να διαθέτουμε και τις ανάλογες με την Eυρώπη ιδεολογικές διαφοροποιήσεις – να έχουμε κι εμείς «Δεξιά», «Aριστερά» και «Kέντρο». Oμως στην Eλλάδα δεν υπήρχε ούτε ίχνος δυνατότητας για «συσσώρευση κεφαλαίου», μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, απρόσωπη εργασία τυποποιημένης επανάληψης, άρα προλεταριάτο, «πάλη των τάξεων», αχαλίνωτη Δεξιά, θυματοποιημένη Aριστερά, εξισορροπητικό Kέντρο. Mέχρι που εμφανίστηκε το φαινόμενο της «διαπλοκής» των κομματανθρώπων με τους οικονομικά ισχυρούς, οι πετυχημένοι επιχειρηματίες στην Eλλάδα ήταν κατά κανόνα αυτοδημιούργητοι και η επιτυχία είχε διάρκεια μιας ή δύο γενεών, δυστυχώς. Oι ελάχιστες μεγαλοαστικές οικογένειες με διάρκεια είχαν αναδειχθεί εκτός ελλαδικού χώρου – γι’ αυτό και συντηρούσαν τη συνείδηση ότι ο πλούτος είναι ταυτόσημος με την κοινωνική υποχρέωση. Στην πολύ πρώτη φάση του κρατικού μας βίου, τα κόμματα δεν φιλοδόξησαν να υποκαταστήσουν, με ψευδαισθητικές ετικέτες, την απουσία κοινωνικού αντικρίσματος της Δεξιάς, της Aριστεράς, του Kέντρου. Eίχαν την ειλικρίνεια να δηλώνουν με το όνομά τους ποιο «πεφωτισμένο της Eσπερίας έθνος» προτιμούσαν για αφεντικό, ποιο εμπιστεύονταν ότι θα βοηθήσει την Eλλάδα – ονομάστηκαν λοιπόν: το «Aγγλικόν», το «Γαλλικόν», το «Pωσικόν» κόμμα. Aλλά πολύ σύντομα το κυρίαρχο κλίμα μιμητισμού και μεταπρατισμού απαίτησε την πρόσληψη και των επωνυμιών που κυκλοφορούσαν στη Δύση. Tο γεγονός ότι οι ονομασίες των κομμάτων ήταν nomina nuda (δεν διαφοροποιούσαν κοινωνικές στοχεύσεις και επιτελικούς πολιτικούς σχεδιασμούς) πρέπει να συνετέλεσε στον προσωποπαγή χαρακτήρα που είχαν και έχουν τα κόμματα στην Eλλάδα. Mόνο στην περίπτωση του λεγόμενου «εθνικού διχασμού», της φανατισμένης αντιμαχίας «Λαϊκού Kόμματος» και «Kόμματος των Φιλελευθέρων», θα μπορούσε κανείς, ίσως, να διαγνώσει σύγκρουση των «ελληνοκεντρικών» (των απαξιωτικά λεγόμενων «συντηρητικών») και των «φιλοδυτικών» Eλλήνων – τη μοναδική σύγκρουση σε επίπεδο λαϊκού φρονήματος και όχι κομματικής συνθηματολογίας (μοναδική, μετά τις θρυλικές, στην κυριολεξία, δεκατρείς λαϊκές εξεγέρσεις ενάντια στον βίαιο εκδυτικισμό, στα είκοσι χρόνια της Bαυαροκρατίας). Eδώ και αρκετά χρόνια (κυρίως μετά την απροκάλυπτη εμπορευματοποίηση της πολιτικής, την υποταγή της στους νόμους της αγοράς, στη λογική της διαφήμισης) οι ονομασίες των κομμάτων είναι απολύτως και μόνο διακοσμητικές, διαφημιστικές: «Πολιτική Aνοιξη», «Aνεξάρτητοι Eλληνες», «Nέα Δημοκρατία», «Συνασπισμός της Aριστεράς και της Προόδου» κ.λπ. Aναπόφευκτα ενισχύθηκε (σχεδόν απολυτοποιήθηκε) ο προσωποπαγής χαρακτήρας των κομμάτων – τα περισσότερα αποδείχτηκαν κόμματα «μιας χρήσεως»: όταν εξέλιπε ο ιδρυτής τους εμφάνισαν και τα δημιουργήματά του όλα τα συμπτώματα ιστορικού τέλους. Δεν είχαν ποτέ ούτε κοινωνικές στοχεύσεις ούτε πολιτικό πρόγραμμα επιτελικά σχεδιασμένο – ήταν επικαιρικά μορφώματα φτιαγμένα αποκλειστικά και μόνο για να παίξει το ατομικό του παιχνίδι εξουσίας ο ταλαντούχος παίκτης - ιδρυτής τους, όχι για να «αντιπροσωπεύσουν» κοινωνικές τάξεις ή ανάγκες. Oύτε καν ιδεολογίες. Oλα τα κόμματα σήμερα έχουν αυτόν τον χαρακτήρα: υπάρχουν, ως μέσο-εργαλείο, για να παίξει το δικό του παιχνίδι εξουσίας όποιος καταφέρει να γίνει αρχηγός. Eξαίρεση μοναδική είναι το KKE. Eκεί δεν υπάρχει ούτε αρχηγός ούτε πρόεδρος. Oρίζεται επικεφαλής ένας «γραμματέας», γραφειοκράτης διεκπεραιωτής ή των εντολών της Σοβιετίας άλλοτε ή του «ιερατείου» που περιφρουρεί τη σταλινική ορθοδοξία σήμερα. Mπορεί να είναι και εντελώς ατάλαντος. Πρόκειται για υποδειγματική περίπτωση όπου οι ετικέτες υποκαθιστούν το πραγματικό με το φαντασιώδες χτίζοντας παντοδύναμη την ψευδαίσθηση. Σε κάθε κοινωνία δικαιολογείται στατιστικά ένα κάποιο ποσοστό πολιτών προσκολλημένων σε οράματα, που έστω κι αν κατέρρευσαν παταγωδώς μέσα στην παγκόσμια κατακραυγή για τους φρικώδεις ολοκληρωτισμούς απανθρωπίας και ολοκαυτωμάτων που γέννησαν, εξακολουθούν κάποιους να τους εμπνέουν. Kαι η δημοκρατία, ακόμα και το ερζάτς της «αντιπροσωπευτικής», τους το επιτρέπει. Eξασφαλίζει στον κάθε πολίτη η δημοκρατία το δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει, να κηρύττει αυτό που πιστεύει, να οργανώνονται οι ομόπιστοι σε σωματεία και συλλόγους. Aλλά δεν επιτρέπει τη δημιουργία κόμματος, τη διεκδίκηση της εξουσίας από πολίτες που πίστη τους και όραμά τους είναι η κατάλυση της δημοκρατίας, η δικτατορία του προλεταριάτου. Tο επέτρεψε στην Eλλάδα ο καιροσκοπικός λαϊκισμός του Kωνσταντίνου Kαραμανλή. Kαι το πληρώσαμε με τριάντα εννέα χρόνια μεταπολίτευσης, όπου κυβερνούσαν μεν οι ετικέτες της «Δεξιάς» ή του «Σοσιαλισμού», αλλά κυρίαρχη, εξουσιαστική ιδεολογία, από άκρη σε άκρη της χώρας, ήταν ο παλαιοημερολογίτικος σταλινισμός σε συσκευασία μονοπώλιου «της Aριστεράς και της Προόδου». Διέλυσαν τα σχολειά και τα πανεπιστήμια, κατάστρεψαν μεθοδικά τη γλώσσα, κατασυκοφάντησαν την ελληνική ιστορία, ταύτισαν την Tέχνη με την προπαγάνδα. Eίχαν αυτονόητη ασυλία για κάθε είδους εκβιαστική κακοπραγία. Kαι, φυσικά πρόσφεραν άλλοθι στην ψυχανωμαλία των τραμπούκων «εθνικιστών» να εμφανιστούν σαν υπερασπιστές της ελληνικότητας. Πώς να απαγορεύσεις την είσοδο των Nεοναζιστών στο κοινοβούλιο, όταν την έχεις επιτρέψει πανηγυρικά στους Σταλινικούς; Eπειδή αυτοί καταλύουν τη δημοκρατία αλλά δεν μαχαιρώνουν; H τετράγωνη αυτή λογική εξοντώνεται πάραυτα με την ετικέτα «θεωρία των δύο άκρων». Για να συνεχίζεται ανενόχλητο το μασκάρεμα του ολοκληρωτισμού με κοινοβουλευτικά μπιχλιμπίδια.KATHIMERINI

Από την Αθήνα του 1998 στην Πόλη του 2013

Από την Αθήνα του 1998 στην Πόλη του 2013

Του Αλέξη Παπαχελά

Η Ιστορία κάνει κύκλους, αυτή είναι η γοητεία της όταν τη μελετάς, αλλά όχι απαραιτήτως και όταν τη ζεις... Βρέθηκα πριν από λίγες ημέρες στην Κωνσταντινούπολη για μια εκδήλωση στη μνήμη του γνωστού Τούρκου δημοσιογράφου Μεχμέτ Αλί Μπιράντ. Θυμήθηκα την έκφρασή του όταν είχε επισκεφθεί την Αθήνα περί το 1998. Ηταν εντυπωσιασμένος από τον πλούτο, τον δυναμισμό, το ευρωπαϊκό «χρώμα» που ήταν παντού εμφανές. «Πω πω, έχετε προχωρήσει πολύ εσείς, μας έχετε αφήσει πολύ πίσω», μου είπε στο τέλος μιας μεγάλης βόλτας στην Αθήνα. Ομολογώ πως αν ζούσε σήμερα θα ήταν αρκετά λογικό να αλλάξουμε ρόλους. Η Τουρκία του 2013 εκπέμπει αυτοπεποίθηση και έχει κάνει τεράστια βήματα που είναι εύκολα ορατά. Ας ξεκινήσουμε με το αεροσκάφος των τουρκικών αερογραμμών που ήταν γεμάτο Ελληνοαμερικανούς. Ποιος θα πίστευε πριν από 20 χρόνια ότι θα άκουγε τη φράση «πατριώτη με βοηθάς να κατεβάσω τη βαλίτσα;» σε ένα τουρκικό αεροπλάνο. Αυτή είναι όμως η πραγματικότητα, καθώς το αεροδρόμιο Ατατούρκ έχει καταστεί κόμβος για ταξίδια στην Αμερική, την Ασία και την Αφρική. Εμείς το παίζαμε εθνικώς υπερήφανοι και από τον πολύ λαϊκισμό κάναμε πανάκριβο το αεροδρόμιό μας, το οποίο ουδέποτε κατάφερε να γίνει, μικρός έστω, κόμβος. Στους δρόμους βλέπεις την οικοδομική ανάπτυξη και τα νέα συγκροτήματα που κτίζονται πάνω στον Βόσπορο. Και βεβαίως εντυπωσιάζουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που έχουν ανθήσει και τα οποία κάνουν τα ελληνικά ΑΕΙ να μοιάζουν με φτωχούς συγγενείς. Η Τουρκία έχει κάνει πολλά βήματα γιατί πέρασε από τον δικό της «Ανδρέα» στο πρόσωπο του Ερντογάν. Με μία μεγάλη διαφορά. Ο Τούρκος ηγέτης φρόντισε να εκσυγχρονίσει τη χώρα και να απελευθερώσει τις δημιουργικές της δυνάμεις, την ίδια ώρα που έβαζε μέσα στο σύστημα τις μάζες της Ανατολίας που τον ψήφισαν. Γκρέμισε πολλούς αναχρονιστικούς θεσμούς, αλλά έκτισε κιόλας ο Ερντογάν. Την Ιστορία δεν μπορείς όμως ποτέ να τη βλέπεις μέσα από μια... πολαρόιντ, μια στιγμιαία φωτογραφία. Η Τουρκία βρίσκεται σήμερα σε ακμή, αλλά υπάρχουν ρωγμές που τρομάζουν πολλούς που την παρακολουθούν προσεκτικά. Στην εξωτερική πολιτική δεν της έχει βγει τίποτα απολύτως, γιατί η υπερκινητικότητα και ο μεγαλοϊδεατισμός άνοιξαν μέτωπα χωρίς στρατηγικό όφελος. Στην οικονομία είναι πολλοί αυτοί που φοβούνται ότι θα σκάσει η φούσκα των ακινήτων και κατά συνέπεια των τραπεζών. Οσο για τη δημοκρατία, δοκιμάζεται όπως φαίνεται από τα όσα αντιμετωπίζουν οι μη καθεστωτικοί δημοσιογράφοι. Καλό είναι, λοιπόν, να μη βγάλουμε ακόμη συμπεράσματα για το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον σε 20-30 χρόνια. Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε πολύ χαμηλό σημείο, αλλά έχει ξαναπεράσει ανάλογες φάσεις στην ιστορία της. Και η Τουρκία αντιστοίχως έχει γνωρίσει άνθηση, έχει όμως περάσει και από περιόδους κατάρρευσης και παρακμής, ακόμη και στην πρόσφατη ιστορία της. Είπαμε, η Ιστορία δεν είναι ποτέ προβλέψιμη, βαρετή, γραμμική.  KATHIMERINI

Προβληματίζει το ελληνικό «βουνό» χρέους

• Ο γερμανικός τύπος για την Ελλάδα (10/13)
  • «Η κρίση είναι πάλι εδώ»
  • Μπαρόζο: Δεν στηρίζουμε νέο κούρεμα
  • «Κόκκινο χαλί» για ξένους επενδυτές
  • Προβληματίζει το ελληνικό «βουνό» χρέους
  • «Αναζητούνται γονείς»
  • Ανοχή της ελληνικής διαφθοράς από την ΕΕ;
  • «H λιτότητα ενισχύει τους ακροδεξιούς»
  • «Φαύλος κύκλος τα χρέη»
  • Κλοπές ρεύματος με «κοινωνικά κριτήρια»
  • Το ΔΝΤ αμφιβάλλει για την Ελλάδα
  • Σύμβολο αποτυχίας η Λαμπεντούζα;
  • «Η καταδίκη της απληστίας»
  • «Το τέλος της ατιμωρησίας»
  • «H Ελλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει τα χρέη της»
  • Προεδρία «επανεκκίνησης» για την Ελλάδα
  • "Διασώζοντας την ελληνική δημοκρατία".
  • Νέο «όχι» σε δεύτερο κούρεμα του χρέους
  • "Η Ελλάδα αξιολογείται εντελώς λανθασμένα"
  • "Έκπληξη-αφέθηκαν ελεύθεροι τρεις της ΧΑ"
  • «Κυνήγι αλλοδαπών».
  • Στο πυρ το εξώτερον η Χρυσή Αυγή

Τα τελευταία στοιχεία της Eurostat για το ελληνικό χρέος, η διαμάχη του κύπριου προέδρου Αναστασιάδη με τον κεντρικό τραπεζίτη Δημητριάδη και η υπόθεση της μικρής Μαρίας, στο επίκεντρο του Τύπου.

Τα στοιχεία που δημοσίευσε τη Δευτέρα η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat) για τα δημοσιονομικά ελλείμματα και τα κρατικά χρέη στην ΕΕ και την Ευρωζώνη καταδεικνύουν μείωση των πρώτων και περαιτέρω αύξηση των δευτέρων. Η Süddeutsche Zeitung προειδοποιεί ότι «η διαδικασία προσαρμογής θα διαρκέσει ακόμη χρόνια» ενώ, παράλληλα, η αντίσταση απέναντι στις «απαραίτητες προσαρμογές παραμένει απαράλλακτα ισχυρή». Ο αρθρογράφος διακρίνει στα τελευταία στατιστικά στοιχεία ενδείξεις ότι η διαδικασία ανάκαμψης βρίσκεται σε «σωστό δρόμο», κάτι που δεν βλέπει, ωστόσο, στην περίπτωση της Ελλάδας: «Στην Ελλάδα, με το χρέος της στο 160%, δεν αναγνωρίζει κανείς ότι θα σταθεί κάποτε στα πόδια της. Κάθε μικρή ανάπτυξη και κάθε μείωση του ελλείμματος ξεθωριάζει μπροστά σε αυτό το γιγάντιο βουνό. Γι΄ αυτό και δεν μπορεί να αποφευχθεί η ελάφρυνση του χρέους της Αθήνας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο».

Σχετικό σχόλιο της εφημερίδας του Μονάχου αναφέρεται στο πρόσωπο του έλληνα υπουργού Οικονομικών: «Θα πρέπει κανείς να λυπάται το Γιάννη Στουρνάρα για τον τρόπο με τον οποίο μιλά για τον προσεχή μισό χρόνο. ‘Κόλαση μέχρι τον Ιούνιο’ δηλώνει ο έλληνας υπουργός Οικονομικών σχετικά με τις διαπραγματεύσεις με τους διεθνείς δανειστές, οι οποίοι εντόπισαν και πάλι μία νέα τρύπα χρηματοδότησης».

«Μάχη εξουσίας στη Λευκωσία»

H Λαϊκή Τράπεζα εκκαθαρίστηκε τελικά

Ανταπόκριση της Handelsblatt από τη Λευκωσία και την Αθήνα αναφέρεται στις τελευταίες εξελίξεις στο ζήτημα της διαμάχης του κύπριου προέδρου Νίκου Αναστασιάδη με τον κεντρικό τραπεζίτη της χώρας Πανίκο Δημητριάδη. Για «μάχη εξουσίας στη Λευκωσία» κάνει λόγο η οικονομική εφημερίδα, επισημαίνοντας ότι «ο πρόεδρος της Κύπρου θέλει να απαλλαγεί από τον κεντρικό τραπεζίτη μέσω δικαστικής διαδικασίας». Το ρεπορτάζ της Handelsblatt σημειώνει: «Περιγράφοντας κανείς τη σχέση του κύπριου προέδρου με τον επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας ως κλονισμένη θα υποτιμούσε την πραγματικότητα. Οι δύο άνδρες είναι σκληροί αντίπαλοι, αντιμάχονται ο ένας τον άλλο μέχρις εσχάτων. Για πρώτη φορά επιχειρεί ένας πρόεδρος να καθαιρέσει τον επικεφαλής μίας κεντρικής τράπεζας. Δεν προκαλεί έκπληξη ότι ο Μάριο Ντράγκι, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, φοβάται για την ανεξαρτησία της Κυπριακής Κεντρικής Τράπεζας».

Η εφημερίδα επισημαίνει ότι ο Πανίκος Δημητριάδης κατηγορείται ότι «πέρυσι κράτησε όρθια την κλονισμένη Λαϊκή Τράπεζα με έκτακτα δάνεια από το μηχανισμό έκτακτης ρευστότητας ELA, παρ’ ότι η τράπεζα είχε ήδη χρεοκοπήσει. Ο Δημητριάδης αντικρούει τις κατηγορίες και θέλει να διατηρήσει το αξίωμά του, όπως επιβεβαίωσε για άλλη μία φορά τη Δευτέρα μιλώντας στους Financial Times».

Δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση

«Οι υποτιθέμενοι γονείς του κοριτσιού λάμβαναν παράνομα 14.000 ευρώ ετησίως σε παιδικά και κοινωνικά επιδόματα»

Η υπόθεση της μικρής Μαρίας που βρέθηκε σε έναν καταυλισμό Ρομά στην Ελλάδα εξακολουθεί να απασχολεί τον γερμανικό Τύπο. Σε σχετικό αφιέρωμα της εφημερίδας Die Weltδιαβάζουμε: «Στο μεταξύ είναι σαφές: κατά πάσα πιθανότητα η Μαρία δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση. Συνυπεύθυνη σε αυτήν είναι η ελληνική γραφειοκρατία, η οποία προσκαλεί σε μαζικές καταχρήσεις». Όπως σημειώνει η Welt, διαπιστώθηκε ότι οι υποτιθέμενοι γονείς του κοριτσιού λάμβαναν παράνομα 14.000 ευρώ ετησίως σε παιδικά και κοινωνικά επιδόματα. Η εφημερίδα του Βερολίνου αναφέρεται στη δράση κυκλωμάτων που απάγουν και εμπορεύονται παιδιά και επισημαίνει ότι είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς πόσο συχνές είναι ανάλογες περιπτώσεις.

Όπως σημειώνει τέλος: «Μία ευρωπαϊκή γραμμή βοήθειας για εξαφανισμένα παιδιά (αριθμός 11600) δέχθηκε στο πρώτο μισό της φετινής χρονιάς περισσότερες από 3000 κλήσεις. Ωστόσο, υπήρξαν μόλις 65 περιπτώσεις όντως εξαφανισμένων παιδιών, από τα οποία μπόρεσαν να βρεθούν τα 62. Κάλλιστα θα μπορούσαν να υπάρχουν και περιπτώσεις, ειδικά στις βαλκανικές χώρες, οι οποίες δεν γίνονται γνωστές σε επίπεδο ΕΕ».

Επιμέλεια: Άρης Καλτιριμτζής

Υπεύθ. σύνταξης: Δήμητρα Κυρανούδη